Warning: "continue" targeting switch is equivalent to "break". Did you mean to use "continue 2"? in /wp-content/themes/Divi/includes/builder/functions.php on line 6044
Diagnozy i opinie | Poradnia Tacy Sami

Diagnozy i opinie

Diagnoza gotowości szkolnej

Rozpoczęcie nauki szkolnej to jeden z przełomowych momentów w życiu każdego dziecka. Szkoła jest dla pięcio -, sześciolatka nowym, nieznanym środowiskiem. Wymaga od niego przystosowania się do zupełnie innego trybu życia, określonego przez systematyczne zajęcia, do odmiennego niż domowe, narzuconego środowiska fizycznego i nauczenia się pracy w grupie rówieśników pod kierunkiem dorosłego. W szkole dziecko musi wykazać się odpornością na wysiłek fizyczny, na stresy związane z ocenianiem i rywalizacją, nauczyć się respektowania ustalonych reguł zachowania. Musi opanować, między innymi, podstawowe umiejętności czytania, pisania i matematyczne.

Diagnoza gotowości szkolnej ma na celu ustalenie, czy dziecko 5,6 letnie osiągnęło już poziom rozwoju, który pozwoli mu sprostać obowiązkom szkolnym. Wyniki tego badania pomogą rodzicom podjąć decyzję o tym czy umieścić dziecko w klasie 0 czy klasie I.

Diagnoza gotowości szkolnej składa się z:

  • oceny rozwoju poznawczego, czyli oceny takich funkcji jak: uwaga, pamięć, percepcja orientacja w schemacie ciała, myślenie
  • oceny rozwoju emocjonalno-społecznego, czyli umiejętności nawiązywania kontaktu, kontroli emocji, adekwatnego reagowania, radzenia sobie z porażką, motywacji do podejmowania wysiłku intelektualnego
Diagnoza trudności szkolnych

Dysleksja rozwojowa to termin określający zespół specyficznych trudności w uczeniu się czytania i pisania. Trudności w czytaniu i pisaniu mogą przejawiać się w formie:

  • Dysleksji, czyli specyficznych trudności w nauce czytania, którym często towarzyszą trudności w pisaniu,
  • Dysgrafii, czyli trudności w opanowaniu pożądanego poziomu graficznego pisma,
  • Dysortografii, czyli specyficznych trudności z opanowaniem poprawnej pisowni.
  • Dyskalkuli, czyli trudności w nauce matematyki

Dysleksja – przyczyną trudności jest nieharmonijny rozwój psychomotoryczny dziecka. Objawia się to tym, iż niektóre funkcje rozwijają się prawidłowo, podczas gdy inne kształtują się z opóźnieniem. Dotyczy to przede wszystkim funkcji, które biorą udział w nauce czytana i pisania, jak również ich współdziałaniu.
Nieprawidłowości te mogą dotyczyć rozwoju funkcji słuchowo-językowych, wzrokowych, ruchowych, zakłócenia lateralizacji oraz orientacji przestrzennej.

Objawy zaburzeń poszczególnych funkcji:

  • Zaburzenia rozwoju funkcji słuchowo-językowych objawiają się jako zaburzenia uwagi, pamięci oraz percepcji słuchowej.
    Dziecko:
    – ma trudności z różnicowaniem pisowni niektórych liter (np. i – j),
    – opuszcza litery lub wyrazy podczas pisania,
    – myli wyrazy o podobnym brzmieniu, różniące się jedną głoską (np. bułka-półka),
    – ma słabszą pamięć słuchową, co powoduje kłopoty z opanowaniem tabliczki mnożenia, wierszy, słówek, dat itp.,
    – ma trudności z opanowaniem języków obcych,
    – posługuje się uboższym słownictwem,
    – ma trudności z przypomnieniem sobie właściwego słowa podczas pisania.
  • Nieprawidłowości funkcji wzrokowych objawiają się jako zaburzenia uwagi na materiale literowym, obniżoną spostrzegawczością wzrokową oraz pamięcią wzrokową.
    Dziecko:
    – myli litery podobne graficznie podczas czytania,
    – ma trudności z zapamiętaniem kształtu liter,
    – w trakcie nauki czytania długo literuje, koncentruje się na technicznej stronie czytania kosztem rozumienia treści,
    – ma trudności z przepisywaniem tekstu i pisaniem z pamięci,
    – wykonuje ubogie, uproszczone rysunki,
    – podczas pisania opuszcza drobne elementy graficzne liter,
    – ma trudności w nauce języków obcych, związane z opanowaniem nowych znaków graficznych
    – ma trudności z graficznym rozplanowaniem tekstu w na stronie,
    – ma problemy z utrwaleniem poprawnej pisowni wyrazów zawierających trudność ortograficzną.
  • Deficyty rozwoju funkcji ruchowych objawiają się obniżoną sprawnością motoryczną rąk.
    U dziecka obserwuje się:
    – zbyt mocny lub zbyt słaby nacisk ołówka podczas pisania bądź rysowania,
    – wolne tempo pisania (dziecko może mieć trudności z nadążeniem za tempem klasy, zapisywaniem notatek i zadań domowych),
    – dysproporcje między literami, wychodzenie poza linie, nieprawidłowe połączenia liter w wyrazie,
    – obniżenie sprawności manualnej,
    – małą precyzję ruchów dłoni i palców.
  • Zakłócenia lateralizacji, takie jak obuoczność, brak dominacji jednego oka, bądź tzw. skrzyżowana lateralizacji (np. prawooczność przy jednoczesnej leworęczności). Zakłócenia lateralizacji same w sobie nie muszą powodować trudności w nauce czytania i pisania, lecz obserwuje się, że często występują u dzieci dyslektycznych. Zakłócenia lateralizacji mogą objawiać się:
    – zmianami kierunków w rysunkach,
    – odwracaniem liter podczas czytania i pisania,
    – opuszczaniem lub dodawanie liter w wyrazach,
    – błędnym odtwarzaniem liter.
  • Zaburzenia orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.
    Dziecko:
    – ma trudności z rozpoznawaniem kierunków w przestrzeni, jak również orientacji w lewej i prawej stronie własnego ciała,
    – myli litery o podobnych kształtach, lecz inaczej położonych (np. p-b-d-g; m-w; n-u),
    – często zapisuje wyrazy oraz całe zdania od strony prawej do lewej,
    – zapisuje litery, cyfry w sposób lustrzany,
    – podczas opowiadania obrazka ma trudności w opisie relacji przestrzennych (na lewo, na prawo, pod itp.),
    – ma trudności w rozplanowaniu rysunku na stronie podczas rysowania.

Stwierdzenie dysleksji rozwojowej wymaga przeprowadzenia badań diagnostycznych w tym: badania psychologicznego oraz pedagogicznego.
Badanie psychologiczne pozwala ocenić poziom sprawności intelektualnej. Bada się poziom rozwoju poszczególnych funkcji poznawczych w tym: zdolność koncentracji uwagi, pamięci, spostrzegania wzrokowego i słuchowego, funkcji językowych, sprawności ruchowej rąk. Na podstawie badania, szczegółowej analizy danych z wywiadu przeprowadzonego z rodzicem, obserwacji oraz rozmowy z dzieckiem, określa się jego mocne strony oraz funkcje, które rozwijają się nieprawidłowo.

badaniu pedagogicznym ustala się występowanie trudności w czytaniu i pisaniu. Analizuje się błędy i rodzaj trudności, ustala stopień znajomości zasad ortografii oraz ich praktycznego zastosowania.
W razie konieczności, prosi się rodziców o poszerzenie badań o konsultację u lekarza okulisty, laryngologa lub foniatry, aby wykluczyć wadę wzroku lub słuchu.

Drogi Rodzicu! Jeżeli obserwujesz u swojego dziecka problemy w nauce czytania i pisania, możesz skorzystać z badań diagnostycznych na terenie naszej Poradni. Po przeprowadzeniu diagnozy, wyniki badań zostaną szczegółowo omówione przez zespół badający. Przedstawione zostaną również zalecenia do pracy oraz propozycje ćwiczeń, które pomogą Twojemu dziecku w przezwyciężaniu trudności.

Diagnoza logopedyczna

Celem diagnozy logopedycznej jest ustalenie:

  • które głoski realizowane są nieprawidłowo oraz w jaki sposób,
  • jakie są przyczyny wady wymowy,
  • jaki wpływ ma wada na proces porozumiewania się,
  • jakie są skutki zaburzenia,
  • jaki wpływ ma wada na ogólne funkcjonowanie.

Diagnoza logopedyczna rozpoczyna się wywiadem.
Przeprowadzenie wywiadu jest bardzo ważną częścią diagnozy. Logopeda będzie głównie pytał o przebieg rozwoju psychoruchowego dziecka (np. kiedy dziecko zaczęło siadać, chodzić, kiedy pojawiły się pierwsze zęby), przebieg rozwoju mowy (kiedy dziecko zaczęło mówić, pierwsze wyrazy, pierwsze zdania), sposób karmienia dziecka (piersią czy sztucznie, kiedy zostały wprowadzone pokarmy stałe i jakie, czy dziecko ma problemy z gryzieniem twardych pokarmów, czy ma problemy z połykaniem), częstość chorób dziecka (ważna jest informacja, jak często przechodzi infekcję górnych dróg oddechowych, czy ma nawyk oddychania ustami, czy śpi z otwartymi ustami i chrapie), choroby matki w ciąży, przebieg ciąży i porodu, wady wymowy w rodzinie, czy dziecko było lub jest pod opieką innego specjalisty (jeśli tak, logopeda może poprosić o przedstawienie opinii lekarskiej).
Uzyskane w wywiadzie informacje pomogą logopedzie określić przyczynę wady wymowy i opracować skuteczny plan terapii.

Ważne jest, aby rodzice przed wywiadem przypomnieli sobie informacje, które będą pomocne w przeprowadzeniu pełnej diagnozy.

Kolejnym etapem diagnozy logopedycznej jest badanie mowy.
Logopeda rozpocznie badanie krótką rozmową z dzieckiem. Zapyta o zainteresowania, ulubione książki i zabawki. Celem tej rozmowy jest zbadanie: umiejętności nawiązywania kontaktów przez dziecko, zasobu słownika, umiejętności formułowania gramatycznej wypowiedzi, umiejętności formułowania i wypowiadania własnych myśli.

W celu zbadania artykulacji logopeda użyje specjalistycznych testów. Będzie pokazywał dziecku obrazki i prosił o ich nazywanie. Obrazki w kwestionariuszach są dobrane tak, aby ich nazwy zawierały w sobie odpowiednie głoski we wszystkich pozycjach (na początku wyrazu, w środku i na końcu).

Badanie rozumienia – badanie rozumienia pojedynczych wyrazów, prostych poleceń, złożonych poleceń.

Badanie pisania i czytania. Przeprowadza się je u dzieci w wieku szkolnym, przy czym główny nacisk kładzie się na pisanie ze słuchu, czytanie głośne i czytanie ze zrozumieniem. W badaniu tym chodzi o ustalenie, czy wada wymowy ma wpływ na jakość tych procesów, tzn. czy nieprawidłowa realizacja głosek znajduje odzwierciedlenie w czytaniu i pisaniu.

Kolejnym ważnym etapem diagnozy logopedycznej jest przeprowadzenie badania uzupełniającego – w zależności od rodzaju zaburzenia badanie to może obejmować:

  1. badanie stanu i sprawności aparatu artykulacyjnego,
  2. badanie funkcji połykowej,
  3. badanie funkcji oddechowej,
  4. orientacyjne badanie słuchu,
  5. badanie słuchu fonematycznego,
  6. badanie pamięci słuchowej,
  7. badanie kinestezji mowy (czucie ułożenia narządów mowy właściwego poszczególnym głoskom),
  8. badanie płynności mowy i prozodii mowy (rytmu, melodii, akcentu),
  9. badanie emisji głosu,
  10. ocena funkcji głosowej

Bardzo ważnym i nieodłącznym elementem diagnozy logopedycznej jest obserwacja.
Obserwacja dostarcza logopedzie wielu cennych informacji na temat pacjenta, m. in. czy nawiązuje kontakt emocjonalny, czy wypowiada się spontanicznie, czy chętnie współpracuje, czy występują parafunkcje, jakimi gestami się posługuje.

Funkcjonalna Diagnoza Testem PEP-R

DIAGNOZA FUNKCJONALNA – BADANIE PROFILU PSYCHOEDUKACYJNEGO DZIECKA TESTEM PEP-R.

To oparty na rozwojowej koncepcji oceny test służący do diagnozowania charakterystycznych, zindywidualizowanych sposobów uczenia się w rozwoju i terapii dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwoju.

Z założenia przeznaczony jest on dla dzieci funkcjonujących na poziomie przedszkolnym i niższym – w wieku od 6 miesięcy do 7 lat. Stosujemy go w diagnozie dzieci do 12 roku życia, jeżeli istnieje podejrzenie, że niektóre funkcje rozwojowe są poniżej poziomu siódmego roku życia.

ZALETY PEP-R JAKO METODY OCENY ROZWOJU DZIECKA Z ZABURZENIAMI W ROZWOJU:

  • zadania nie zależą od poziomu rozwoju mowy,
  • przeprowadzamy go w sposób elastyczny, co pozwala dostosować test do specyficznych zachowań dziecka,
  • zadania nie są ograniczone czasowo,
  • materiały testowe są konkretne i interesujące nawet dla dzieci z poważnymi zaburzeniami,
  • zawiera dużą skalę poziomów rozwoju,
  • składniki językowe testu są oddzielone od sprawnościowych.

Po przeprowadzeniu badania rodzic otrzymuje diagnozę funkcjonalną, na którą składają się następujące dokumenty:

  • pisemne sprawozdanie ze zindywidualizowanego badania profilu psychoedukacyjnego PEP–R dziecka, wraz z zaleceniami;
  • opis rozwoju dziecka, dokładnie określający funkcjonowanie poszczególnych sfer rozwojowych u dziecka – np. „Ilość wykonanych czynności w zakresie motoryki małej odpowiada rozwojowi dziecka 40-miesięcznego.”